Mrożek na deser, czyli jak zakończyć warsztaty z przytupem

Na koniec spotkania „Północ–Południe” „Dzikie Koty”, grupa teatralna prowadzona przez Pana Michała Noconia w I LO w Kłodzku, wskoczyły na scenę naszej auli. I zrobiły to, jak należy — zagrały „Śmierć porucznika” Sławomira Mrożka, utwór, który bierze na warsztat romantyczne narodowe mity i pokazuje, jak łatwo legenda zaczyna żyć własnym życiem. Mrożek pyta przy tym, co dzieje się z prawdą, kiedy mocniej niż fakty działa literatura, pamięć i potrzeba posiadania bohaterów.

„Dzikie Koty” zagrały znakomicie. Była precyzja, energia, absurd, świetne tempo i ten charakterystyczny mrożkowski rodzaj humoru, po którym człowiek najpierw się śmieje, a chwilę później zaczyna podejrzliwie patrzeć na własne przekonania.

Społeczność sławieńskiego liceum przyjęła spektakl bardzo dobrze, a potem była rozmowa aktorów z widownią. O tym, co zobaczyliśmy, co nas rozbawiło, co uwierało. I dlaczego Mrożek, choć napisał tę sztukę ponad sześćdziesiąt lat temu, wciąż potrafi wejść na scenę i narobić zamieszania. No i jeszcze jak teatralnicy z Kłodzka pracują nad inscenizacją i dlaczego zajmują się teatrem.

Tak zakończyły się nasze trzy dni „Północ–Południe”. Nie wykładem, nie akademią. Teatrem i spotkaniem młodych ludzi, którzy przez kilka dni udowodnili, że odległość mierzy się w kilometrach, ale bliskość — zupełnie inną miarą.

A teraz zostawiamy Was ze zdjęciami Kasi Bogusławskiej i Leny Baran.

Patrzcie uważnie.

Mrożek też patrzył.

Jarosław Strześniewski